"de gevaarlijkste van alle Blokkers" (De Morgen, 4.4.2003) actualiseer

Maggie mag nie

11.01.2012 22.05u - Vandaag in de Kamer mijn mening gezegd over de beleidsnota 'asiel en immigratie' van staatssecretaris Maggie De Block (VLD): "In 2011 waren er 25.479 asielaanvragen (voor bijna 35.000 aanvragers). Ten opzichte van 2008 is er sprake van een verdubbeling! We kregen vorig jaar vier keer zoveel asielzoekers per 1.000 inwoners als het gemiddelde voor de EU. Mevrouw De Block wil daar iets aan doen, er wordt in haar nota verwezen naar de snelle invoering van een lijst van veilige landen. Waar wacht de staatssecretaris op? Er zou eveneens werk worden gemaakt van de concepten ‘veilig derde land’ en ‘eerste land van asiel’. Nogmaals, waar wacht de staatssecretaris op? Men wil meervoudige asielaanvragen ontmoedigen door het begrip ‘nieuwe elementen’ beter in de wet te omschrijven en zo een einde te stellen aan de uiteenlopende rechtspraak van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen. Ook hier is het... nog even wachten.
Uit de beleidsnota blijkt dat ook staatssecretaris De Block doorgaat met de onwettige regularisatiepraktijk van haar voorgangers. De ‘buitengewone omstandigheden’ uit artikel 9bis van de Vreemdelingenwet, die toelaten om een aanvraag tot verblijfsmachtiging in België i.p.v. in het buitenland in te dienen, zijn oorlogsomstandigheden of de onmogelijkheid om een reisvisum te bekomen naar het land van oorsprong. Dat is vaste rechtspraak van de Raad van State en het is ook de reden waarom de Raad van State de regularisatie-instructie uit 2009 vernietigde. De regering blijft het arrest echter feestelijk aan haar laars lappen. Een zuiver procedurele bepaling wordt misbruikt om op grote schaal het verblijf van illegale vreemdelingen te regulariseren. De Dienst Vreemdelingenzaken had het in zijn activiteitenverslag 2008 reeds over een ‘verglijding’, waarbij artikel 9bis ontaardde van een loutere procedureregel tot “een mogelijkheid om weigeringen die in georganiseerde procedures opgelopen werden uiteindelijk te omzeilen – hoewel de wetgever van 1980 dit artikel oorspronkelijk niet bedoeld had als regularisatieprocedure.” De kans dat een illegaal geregulariseerd wordt, zal dus ook met Maggie De Block groter blijven dan de kans dat hij effectief het land wordt uitgezet. Ik neem aan dat zij daarmee de bevelen volgt van PS en Co.
Het massaal misbruik van de medische regularisatie dan, met 10.000 gevallen in 2011: België blijft door het beruchte art. 9ter lakser dan de andere EU-lidstaten. Richtlijn 2004/83/EG van de Raad legt ons nochtans niet op te regulariseren op louter medische gronden, artikel 15 van de Richtlijn bevat geen verwijzing naar het verstoken blijven van een adequate behandeling tegen een ernstige ziekte. Maar blijkbaar moeten wij al het leed van de wereld opvangen: zoals de Belgische wetgeving nu is opgesteld, moeten wij de overgrote meerderheid van de tientallen miljoenen HIV-besmette Afrikanen welkom heten. We blijven het OCMW van de wereld.
Het recht op gezinshereniging dan: 41.336 verblijfstitels in 2010! De Block begint hier met een vaak herhaalde onwaarheid: “Het recht op gezinshereniging is vastgelegd in het Europees Verdrag voor de rechten van de mens.” Artikel 8 EVRM biedt het recht op eerbiediging van het gezinsleven, maar volgens de Raad van State mag dat niet worden uitgelegd “als zou in hoofde van de overheid de algemene verplichting bestaan om de door gehuwde paren gemaakte keuze van echtelijke verblijfplaats te respecteren en aldus de daaruit volgende gezinshereniging toe te laten op haar grondgebied”. Hierbij moet ook worden opgemerkt dat België zelfs geen gebruik maakt van de mogelijkheden die de EU-Richtlijn biedt: de Europese wetgeving verplicht de lidstaten niet om gezinshereniging toe te staan met vreemdelingen die slechts een verblijfsrecht hebben van beperkte duur (o.a. studenten), de Belgische wet laat dat toe; de EU laat toe om integratievoorwaarden te stellen, de Belgische wet stelt geen integratievoorwaarden; de EU laat toe om gedurende vijf jaar het verblijfsrecht van een volgmigrant in te trekken als niet meer aan de voorwaarden voor gezinshereniging is voldaan, in België is dat maar drie jaar. Maggie De Block tornt dus niet aan de toestroom van nieuwe kiezers voor PS en Co.
Wat de strijd tegen de schijnhuwelijken betreft, wordt voor de zoveelste keer de oprichting van een databank aangekondigd. Bovendien wordt nogmaals aangekondigd dat men de schijnsamenwoningen op dezelfde manier zal behandelen als de schijnhuwelijken, een voornemen dat eveneens al enkele jaren oud is. Het zou veel beter zijn om de gezinshereniging op basis van de wettelijke samenwoning af te schaffen, de Europese wetgeving verplicht de lidstaten niet in het minst om gezinshereniging met ongehuwde partners toe te staan.
Om de VLD-kiezer een beetje troost te bieden, zal er zogezegd maximale belangstelling gaan naar het terugkeerbeleid. Maar men blijft in eerste instantie de voorkeur geven aan vrijwillige terugkeer, eventueel voorbereid in een open terugkeercentrum (van waaruit 80% verdwijnt). Pas wanneer de procedure van vrijwillige terugkeer faalt, zal worden overgegaan tot gedwongen terugkeer vanuit een gesloten centrum. Bij plaatsgebrek zal worden “nagegaan” of het netwerk moet worden uitgebreid. Maar: de regering moet niet nagaan of er nood bestaat aan uitbreiding, men weet dat al jaren. Ook hier is de uitleg simpel: PS en Co willen van geen extra gesloten centra weten.
Besluit: Maggie wil misschien wel, maar Maggie mag nie.