"de gevaarlijkste van alle Blokkers" (De Morgen, 4.4.2003) actualiseer

SPa-minister discrimineert

07.12.2007 08.03u - Gisteren kon u in verband met de PISA-studie lezen: “Zonder de hoge percentages allochtone leerlingen in een aantal Vlaamse steden zouden wij nog beter scoren: er bestaat namelijk een zeer groot verschil tussen de prestaties van de Vlaamse scholieren en de jongeren van vreemde origine”.

Hierover ondervraagd door meerdere journalisten stelde de SPa-minister van onderwijs dat dit zijn grootste utdaging vormt. Als socialist (en derhalve egalitarist) kan Vandenbroucke dit verschil niet verkroppen en heeft hij beslist «om scholen met veel allochtone leerlingen of leerlingen uit armere wijken meer geld te geven”.
Dit is het gelijkheidsdenken ten voeten uit: de betere studenten krijgen per hoofd minder en degenen die minder (zullen) bijdragen tot de samenleving… krijgen meer.

Dit soort positieve discriminatie wordt tegenwoordig in de academische middens van de VS weggelachen, maar hier te lande klampt de trotskistisch geschoolde Vandenbroucke zich vast aan z’n waanideeën. Sedert Herrnstein en Murray zou hij nochtans moeten weten dat dergelijk onderwijsbeleid op een foute veronderstelling berust, met name het idee dat ‘als er maar genoeg financiële middelen geïnvesteerd worden, iedereen kan slagen’.
Reeds twintig jaar voor de auteurs van ‘The Bell Curve’, hield de wereldberoemde professor in de psychologie Eysenck eenzelfde betoog: de overheid wil goede schoolresultaten voor iedereen, geeft massa’s geld uit voor speciale hulp aan àlle kinderen uit achtergestelde gezinnen of buurten en zet daarmee in feite een onderwijssysteem op poten waarbij geen rekening wordt gehouden met de reële mogelijkheden van elk van die kinderen.
Nadien klaagden dus ook Herrnstein en Murray dit soort miljarden verslindende onderwijsprojecten aan en pleitten zij voor een wetenschappelijke en meer gerichte aanpak die per geïnvesteerde dollar een beter resultaat zou opleveren. Het Head Start-programma van de federale Amerikaanse regering was hun kop van jut: opgestart in 1964 heeft het volgens hen na al die jaren nauwelijks wat opgeleverd. De kleine winst die schoolkinderen uit achtergestelde milieus boekten, bleek zeer tijdelijk.
Dat zij hiermee in feite ook de affirmative action bekritiseren (zoals gepropageerd door Martin Luther King en de democratische presidenten Kennedy en Johnson) en in het algemeen de bevoordeling van minderheden, hielp de verstandhouding met egalitaristisch ingestelde collega’s natuurlijk niet.
Er valt nochtans veel voor het standpunt van Herrnstein en Murray te zeggen: ‘gelijke kansen voor iedereen, maar ook niets meer dan dat’. Wanneer men minder geschikte mensen kost wat kost tot bepaalde niveaus wil zien opklimmen, gaat dat niet alleen ten koste van de meer geschikte personen, maar ook van de samenleving. Dergelijk verspillen van onderwijsgelden en het onbenut laten van potentieel is in de huidige kennismaatschappij des te meer zonde.
Deze problematiek is breed uitgewerkt in ‘De Eeuwige Strijd II’ ( http://www.filipdeman.org/3/15 ), voorwaar een intelligent nieuwjaarsgeschenk.