| |
 Notities van mijn vader
|
Nota's van mijn vader
|
Randstad blikt in de toekomst
24.05.2007 12.33u - "Professor Emmer en Randstad besluiten uit al die cijfers dat ‘elk Europees land migratie nodig heeft om zijn beroepsbevolking op peil te houden’. Ook België zal ’nog meer dan vroeger moeten inzetten op immigratie.”’ (De Standaard 22/05/2007)
Randstad is een ‘human resources-dienstverlener’, in mensentaal een uitzendbureau. Dergelijke bedrijven leven van de werkzoekenden. Hoe meer arbeidsmigratie, hoe meer werk aan de winkel.
In zijn rapport Mind the Gap richt professor Emmer het vizier op het jaar 2050. Volgens een andere profeet, de auteur Umberto Eco, (cfr mijn notitie Een stralende toekomst) hebben we dan al een continentale oorlog achter de rug, en de wereldeconomie zal er in elk geval totaal anders uitzien dan vandaag, maar Emmer weet het zeker: zouden we de grenzen sluiten dan heeft België halfweg de eeuw welgeteld 984.000 werknemers te kort.
Laagopgeleiden een baan bezorgen is een taaie, ondankbare klus, weten ze bij Randstad, en zo komt het dat de dienstverlener en de professor ‘waarschuwen om niet in de fouten van het verleden te vervallen.’
Ik schrijf hun conclusie over, zoals die in DS wordt samengevat: ‘Omdat niet arbeid maar gezinshereniging het belangrijkste motief is voor migratie, zorgt dat ‘voor een instroom van heel wat ongeschoolde migranten, die dikwijls levenslang afhankelijk zijn van de sociale zekerheid. Migranten zijn verhoudingsgewijs meer werkloos dan werkend. België, Zweden, Duitsland en Frankrijk halen daarbij de slechtste scores. De grote uitdaging voor het beleid bestaat erin om als gastland de immigratie meer te sturen in de richting van gewenste competenties. Ook tijdelijke migratie moet veel actiever worden aangewend.’
Misschien is het nuttiger 2050 te laten liggen waar het ligt, in een onvoorspelbare toekomst, en te proberen naar 2010 te kijken. Zelfs van Belgische kandidaat-premiers, hoezeer ook in de ban van de hoofddoek, zou dat niet te veel gevraagd mogen zijn. Eén conclusie uit Emmers betoog staat immers, hier en nu, reeds als een paal boven water. Paal en perk dient gesteld aan wat men welvaartsimmigratie noemt. Immigratie die geen rekening houdt met de behoeften van het gastland holt de welvaartsstaat uit. In een reportage gepubliceerd door De Standaard (12/11/2005) lezen we: ‘Het Brussels Gewest telt zo’n 90.000 werkzoekenden. In oktober trokken welgeteld 69.369 mensen een werkloosheidsuitkering. Meestal zijn ze jong, laaggeschoold en allochtoon.’ En: ‘De werkloosheid onder Turkse en Marokkaanse Belgen bedraagt in Antwerpen 52 procent.’
In zijn rapport The economic impact of immigration concludeert Robert Rowthorn, professor aan de economische faculteit van Cambridge: ‘We kunnen ons niet verlaten op massale immigratie om de problemen op te lossen die voorkomen uit de veroudering van de bevolking en de zogenaamde arbeidstekorten. Massale immigratie is geen doeltreffende oplossing voor deze problemen. In de mate dat ze reëel zijn, kunnen ze enkel op een doeltreffende manier worden aangepakt door het mobiliseren van de ongebruikte talenten en energie van de bestaande bevolking. Dat wil niet zeggen dat immigratie geen economisch nut kan opleveren. Het zal altijd in ons collectief belang zijn bekwame en getalenteerde mensen toe te laten.’
Ivan Van de Cloot, econoom bij ING, was er in een veelbesproken studie uit 2004 evenmin van overtuigd dat immigratie het juiste instrument is om de nadelige effecten van vergrijzing af te wenden. Ook hij pleitte voor selectieve immigratie, maar het leek hem weinig waarschijnlijk dat die ‘in de Belgische context’ zou worden ingevoerd.
Zijn scepticisme was helaas geheel gerechtvaardigd. Het economisch belang van selectieve immigratie weegt niet op tegen het electoraal belang van de hoofddoek.
Jos De Man
|
|
 |
Randstad blikt in de toekomst
02.02.2008 17.35u - "Professor Emmer en Randstad besluiten uit al die cijfers dat ‘elk Europees land migratie nodig heeft om zijn beroepsbevolking op peil te houden’. Ook België zal ’nog meer dan vroeger moeten inzetten op immigratie.”’ (De Standaard 22/05/2007)
Randstad is een ‘human resources-dienstverlener’, in mensentaal een uitzendbureau. Dergelijke bedrijven leven van de werkzoekenden. Hoe meer arbeidsmigratie, hoe meer werk aan de winkel.
In zijn rapport Mind the Gap richt professor Emmer het vizier op het jaar 2050. Volgens een andere profeet, de auteur Umberto Eco, (cfr mijn notitie Een stralende toekomst) hebben we dan al een continentale oorlog achter de rug, en de wereldeconomie zal er in elk geval totaal anders uitzien dan vandaag, maar Emmer weet het zeker: zouden we de grenzen sluiten dan heeft België halfweg de eeuw welgeteld 984.000 werknemers te kort.
Laagopgeleiden een baan bezorgen is een taaie, ondankbare klus, weten ze bij Randstad, en zo komt het dat de dienstverlener en de professor ‘waarschuwen om niet in de fouten van het verleden te vervallen.’
Ik schrijf hun conclusie over, zoals die in DS wordt samengevat: ‘Omdat niet arbeid maar gezinshereniging het belangrijkste motief is voor migratie, zorgt dat ‘voor een instroom van heel wat ongeschoolde migranten, die dikwijls levenslang afhankelijk zijn van de sociale zekerheid. Migranten zijn verhoudingsgewijs meer werkloos dan werkend. België, Zweden, Duitsland en Frankrijk halen daarbij de slechtste scores. De grote uitdaging voor het beleid bestaat erin om als gastland de immigratie meer te sturen in de richting van gewenste competenties. Ook tijdelijke migratie moet veel actiever worden aangewend.’
Misschien is het nuttiger 2050 te laten liggen waar het ligt, in een onvoorspelbare toekomst, en te proberen naar 2010 te kijken. Zelfs van Belgische kandidaat-premiers, hoezeer ook in de ban van de hoofddoek, zou dat niet te veel gevraagd mogen zijn. Eén conclusie uit Emmers betoog staat immers, hier en nu, reeds als een paal boven water. Paal en perk dient gesteld aan wat men welvaartsimmigratie noemt. Immigratie die geen rekening houdt met de behoeften van het gastland holt de welvaartsstaat uit. In een reportage gepubliceerd door De Standaard (12/11/2005) lezen we: ‘Het Brussels Gewest telt zo’n 90.000 werkzoekenden. In oktober trokken welgeteld 69.369 mensen een werkloosheidsuitkering. Meestal zijn ze jong, laaggeschoold en allochtoon.’ En: ‘De werkloosheid onder Turkse en Marokkaanse Belgen bedraagt in Antwerpen 52 procent.’
In zijn rapport The economic impact of immigration concludeert Robert Rowthorn, professor aan de economische faculteit van Cambridge: ‘We kunnen ons niet verlaten op massale immigratie om de problemen op te lossen die voorkomen uit de veroudering van de bevolking en de zogenaamde arbeidstekorten. Massale immigratie is geen doeltreffende oplossing voor deze problemen. In de mate dat ze reëel zijn, kunnen ze enkel op een doeltreffende manier worden aangepakt door het mobiliseren van de ongebruikte talenten en energie van de bestaande bevolking. Dat wil niet zeggen dat immigratie geen economisch nut kan opleveren. Het zal altijd in ons collectief belang zijn bekwame en getalenteerde mensen toe te laten.’
Ivan Van de Cloot, econoom bij ING, was er in een veelbesproken studie uit 2004 evenmin van overtuigd dat immigratie het juiste instrument is om de nadelige effecten van vergrijzing af te wenden. Ook hij pleitte voor selectieve immigratie, maar het leek hem weinig waarschijnlijk dat die ‘in de Belgische context’ zou worden ingevoerd.
Zijn scepticisme was helaas geheel gerechtvaardigd. Het economisch belang van selectieve immigratie weegt niet op tegen het electoraal belang van de hoofddoek.
Jos De Man
|
|
|
 |
|
|
