| |
 Notities van mijn vader
|
Nota's van mijn vader
|
Zonder diversiteit
25.05.2007 08.05u - Zonder diversiteit is het altijd hetzelfde, stipt de Sp.a aan.
Hoe juist!
Ik herinner mij de zalige tijden zonder diversiteit, toen alles nog hetzelfde was.
Er waren nog geen ‘jongeren’ die straten, parken en recreatiedomeinen onveilig maakten.
Het fenomeen ‘steaming’, beroving door een al dan niet met messen bewapende groep, deed zich nog niet voor.
De socioloog met dienst had het ’subjectieve gevoel van onveiligheid’ nog niet uitgevonden.
In onze contreien waren nog geen diversen neergestreken die hun dochtertjes met messen of glasscherven bewerkten, ten einde hun eer ongeschonden te vrijwaren..
Car- en tigerjackings waren onbekend.
Trein-,tram-, metro- en busconducteurs voelden zich veilig in hun voertuigen.
Diefstallen ‘zonder gekende daders’ werden vervolgd.
De burger had vertrouwen in het gerechtelijk apparaat en meldde elk misdrijf waarvan hij het slachtoffer was.
Toch vertoefden er, ondanks een veel strengere beteugeling van drugsdelicten en een veel minder soepel beleid van vrijlating, veel minder personen in de gevangenis. (Begin der jaren tachtig om en bij de vijfduizend. Dit getal is thans verdubbeld.)
Werkgevers mochten naar eigen goeddunken personeel aanwerven. Eigenaars van woningen mochten ze naar eigen goeddunken verhuren.
In alle scholen was het verstrekken van onderricht, en niet de diversiteit, de prioriteit.
Iedereen kon nog zeggen, schrijven, zingen of tekenen wat hij wilde.
Iedereen kon nog een politieke mening verkondigen zonder verketterd of veroordeeld te worden
Een Belg was niet louter een houder van een Belgisch paspoort, maar een burger, vertrouwd met en verknocht aan eigen zeden en gewoonten, normen en waarden.
Meer van hetzelfde, zo luidt mijn verzuchting.
Helaas, die tijden komen nooit meer weer.
Jos De Man
|
|
 |
Zonder diversiteit
02.02.2008 17.35u - Zonder diversiteit is het altijd hetzelfde, stipt de Sp.a aan.
Hoe juist!
Ik herinner mij de zalige tijden zonder diversiteit, toen alles nog hetzelfde was.
Er waren nog geen ‘jongeren’ die straten, parken en recreatiedomeinen onveilig maakten.
Het fenomeen ‘steaming’, beroving door een al dan niet met messen bewapende groep, deed zich nog niet voor.
De socioloog met dienst had het ’subjectieve gevoel van onveiligheid’ nog niet uitgevonden.
In onze contreien waren nog geen diversen neergestreken die hun dochtertjes met messen of glasscherven bewerkten, ten einde hun eer ongeschonden te vrijwaren..
Car- en tigerjackings waren onbekend.
Trein-,tram-, metro- en busconducteurs voelden zich veilig in hun voertuigen.
Diefstallen ‘zonder gekende daders’ werden vervolgd.
De burger had vertrouwen in het gerechtelijk apparaat en meldde elk misdrijf waarvan hij het slachtoffer was.
Toch vertoefden er, ondanks een veel strengere beteugeling van drugsdelicten en een veel minder soepel beleid van vrijlating, veel minder personen in de gevangenis. (Begin der jaren tachtig om en bij de vijfduizend. Dit getal is thans verdubbeld.)
Werkgevers mochten naar eigen goeddunken personeel aanwerven. Eigenaars van woningen mochten ze naar eigen goeddunken verhuren.
In alle scholen was het verstrekken van onderricht, en niet de diversiteit, de prioriteit.
Iedereen kon nog zeggen, schrijven, zingen of tekenen wat hij wilde.
Iedereen kon nog een politieke mening verkondigen zonder verketterd of veroordeeld te worden
Een Belg was niet louter een houder van een Belgisch paspoort, maar een burger, vertrouwd met en verknocht aan eigen zeden en gewoonten, normen en waarden.
Meer van hetzelfde, zo luidt mijn verzuchting.
Helaas, die tijden komen nooit meer weer.
Jos De Man
|
|
|
 |
|
|
