| |
 Notities van mijn vader
|
Nota's van mijn vader
|
Aanval op de werkgevers
02.06.2007 18.07u - In het reële leven zijn racisme en discriminatie te verwaarlozen fenomenen.
In de collectivistische strategie van figuren als de PS-excellenties Onkelinx en Dupont zijn deze termen wapens in de strijd om de macht, die zij voeren aan het hoofd van een onweerstaanbaar aangroeiende troepenmacht, de allochtone bevolking.
Met de instemming van hun onderdanige collega’s uit wat voorheen de liberale familie mocht heten, vaardigen zij de ene wet na de andere uit, als een soort self-fulfilling prophecy. Discriminatie in het bedrijfsleven is nauwelijks een factor van betekenis? Welnu, hun wetgevende bevoegdheid laat hen toe, ze in het leven te roepen. Wat door hen is benoemd, bestaat.
Is dit een vertekende voorstelling van zaken? Geenszins.
De achtentwintig dicht bedrukte pagina’s wetgeving in zake racisme en discriminatie die op 30 mei jl. in het Staatsblad werden gepubliceerd, en die vooral de werkgevers viseren, beantwoorden aan geen enkele maatschappelijke noodzaak.
Wij raadplegen het meest recente jaarverslag van het Centrum voor Gelijke Kansen en Bestrijding van het Racisme. Hieruit blijkt dat er in 2005 156 klachten werden behandeld in de sector werkgelegenheid. Het Centrum verzuimt te vermelden hoeveel klachten gegrond werden bevonden, en hoeveel rechtszaken werden aangespannen. De algemene statistiek betreffende alle vormen van raciale discriminatie maakte gewag van 777 klachten. In 22 dossiers ‘werd een rechtszaak geopend’, wat dat ook moge betekenen, en het CGKR trad in slechts acht zaken op als burgerlijke partij. De aangehaalde jurisprudentie uit 2005 betreft een geval van een negationist, verder een eigenaar die wegens weigeren van kandidaat-huurders opschorting van de straf kreeg, en de waarlijk misdadige’ Makakkendans’.
Van vermeende discriminatie van een werknemer is uit die periode maar één geval bekend, de in alle media breed uitgesmeerde zaak-Feryn, door de arbeidsrechtbank met een vrijspraak beslecht.
Discriminatie in arbeidsbetrekkingen is duidelijk geen plaag waaronder de samenleving gebukt gaat. Overigens is de mythe als zou discriminatie de belangrijkste oorzaak zijn van werkloosheid onder de allochtonen, al vele malen weerlegd. Mag ik nog eenmaal mijn favoriete hoofdredacteur, Peter Vandermeersch citeren? In De Standaard van 13 november jl. schrijft deze alerte en onverdachte waarnemer ‘Integratie in ons arbeidsproces hangt in grote mate af van de talenkennis van allochtonen, van hun opleidingsniveau en van hun arbeidsethos. Het zijn sleutels die de allochtonen zelf in handen hebben. Met name de grote Turkse en Marokkaanse gemeenschap in ons land doet er goed aan om deze boodschap aandachtig te beluisteren.’
Aan deze analyse hebben Onkelinx, Dupont en hun paarse handlangers geen boodschap.
Deze Don Quijotes van het antiracisme bouwen desnoods zelf eerst de windmolens, waartegen ze vervolgens koelbloedig te velde trekken.
Hun meest recente verzinsels getuigen van grote slagvaardigheid. De werkgever kan voortaan in alle geledingen van de arbeidsrelatie – één voorbeeld: ‘de beroepen- en functieklassificatie’ – op een vergrijp worden betrapt. De opsomming van mogelijke overtredingen beslaat anderhalve pagina. Dit is een frontale aanval op de autonomie van de werkgever. De logische volgende stap zou het goedkeuren zijn van een wet die het personeelsbeleid van de ondernemingen onder het dagelijkse toezicht plaatst van de volkscommissarissen van het CGKR.
De discriminerende annex racistische werkgever kan geen kant meer uit. Want zo hij niet van directe discriminatie kan beticht worden, dan kan hij nog immer schuldig worden bevonden aan de indirecte variant, als volgt in de wet omschreven: ‘een situatie die zich voordoet wanneer een ogenschijnlijk neutrale bepaling, maatstaf of handelwijze personen gekenmerkt door een bepaald beschermd criterium, in vergelijking met andere personen bijzonder kan benadelen.’
Een ogenschijnlijk neutrale bepaling als substantieel element van een misdrijf? Ons strafrecht wordt steeds transparanter.
Kers op de taart is de door Eurabia al langer uitgevaardigde omkering van de bewijslast.
Een van de pijlers van de rechtsstaat wordt neergehaald. De eerste de beste misnoegde allochtoon kan een bedrijfsleider aanklagen, die dan zelf maar moet aantonen dat hij niet discrimineert. Anders moet hij een schadevergoeding ten bedrage van zes maanden loon betalen, bovendien riskeert hij een gevangenisstraf die kan oplopen tot twee jaar.
Dit is intimidatie en criminalisering in de overtreffende trap, op het moment dat het steeds duidelijker wordt dat de Vlaamse bedrijfsleiders zich bekneld voelen door het federale verband en de hegemonie van de Parti Socialiste.
Jos De Man
|
|
 |
Aanval op de werkgevers
02.02.2008 17.35u - In het reële leven zijn racisme en discriminatie te verwaarlozen fenomenen.
In de collectivistische strategie van figuren als de PS-excellenties Onkelinx en Dupont zijn deze termen wapens in de strijd om de macht, die zij voeren aan het hoofd van een onweerstaanbaar aangroeiende troepenmacht, de allochtone bevolking.
Met de instemming van hun onderdanige collega’s uit wat voorheen de liberale familie mocht heten, vaardigen zij de ene wet na de andere uit, als een soort self-fulfilling prophecy. Discriminatie in het bedrijfsleven is nauwelijks een factor van betekenis? Welnu, hun wetgevende bevoegdheid laat hen toe, ze in het leven te roepen. Wat door hen is benoemd, bestaat.
Is dit een vertekende voorstelling van zaken? Geenszins.
De achtentwintig dicht bedrukte pagina’s wetgeving in zake racisme en discriminatie die op 30 mei jl. in het Staatsblad werden gepubliceerd, en die vooral de werkgevers viseren, beantwoorden aan geen enkele maatschappelijke noodzaak.
Wij raadplegen het meest recente jaarverslag van het Centrum voor Gelijke Kansen en Bestrijding van het Racisme. Hieruit blijkt dat er in 2005 156 klachten werden behandeld in de sector werkgelegenheid. Het Centrum verzuimt te vermelden hoeveel klachten gegrond werden bevonden, en hoeveel rechtszaken werden aangespannen. De algemene statistiek betreffende alle vormen van raciale discriminatie maakte gewag van 777 klachten. In 22 dossiers ‘werd een rechtszaak geopend’, wat dat ook moge betekenen, en het CGKR trad in slechts acht zaken op als burgerlijke partij. De aangehaalde jurisprudentie uit 2005 betreft een geval van een negationist, verder een eigenaar die wegens weigeren van kandidaat-huurders opschorting van de straf kreeg, en de waarlijk misdadige’ Makakkendans’.
Van vermeende discriminatie van een werknemer is uit die periode maar één geval bekend, de in alle media breed uitgesmeerde zaak-Feryn, door de arbeidsrechtbank met een vrijspraak beslecht.
Discriminatie in arbeidsbetrekkingen is duidelijk geen plaag waaronder de samenleving gebukt gaat. Overigens is de mythe als zou discriminatie de belangrijkste oorzaak zijn van werkloosheid onder de allochtonen, al vele malen weerlegd. Mag ik nog eenmaal mijn favoriete hoofdredacteur, Peter Vandermeersch citeren? In De Standaard van 13 november jl. schrijft deze alerte en onverdachte waarnemer ‘Integratie in ons arbeidsproces hangt in grote mate af van de talenkennis van allochtonen, van hun opleidingsniveau en van hun arbeidsethos. Het zijn sleutels die de allochtonen zelf in handen hebben. Met name de grote Turkse en Marokkaanse gemeenschap in ons land doet er goed aan om deze boodschap aandachtig te beluisteren.’
Aan deze analyse hebben Onkelinx, Dupont en hun paarse handlangers geen boodschap.
Deze Don Quijotes van het antiracisme bouwen desnoods zelf eerst de windmolens, waartegen ze vervolgens koelbloedig te velde trekken.
Hun meest recente verzinsels getuigen van grote slagvaardigheid. De werkgever kan voortaan in alle geledingen van de arbeidsrelatie – één voorbeeld: ‘de beroepen- en functieklassificatie’ – op een vergrijp worden betrapt. De opsomming van mogelijke overtredingen beslaat anderhalve pagina. Dit is een frontale aanval op de autonomie van de werkgever. De logische volgende stap zou het goedkeuren zijn van een wet die het personeelsbeleid van de ondernemingen onder het dagelijkse toezicht plaatst van de volkscommissarissen van het CGKR.
De discriminerende annex racistische werkgever kan geen kant meer uit. Want zo hij niet van directe discriminatie kan beticht worden, dan kan hij nog immer schuldig worden bevonden aan de indirecte variant, als volgt in de wet omschreven: ‘een situatie die zich voordoet wanneer een ogenschijnlijk neutrale bepaling, maatstaf of handelwijze personen gekenmerkt door een bepaald beschermd criterium, in vergelijking met andere personen bijzonder kan benadelen.’
Een ogenschijnlijk neutrale bepaling als substantieel element van een misdrijf? Ons strafrecht wordt steeds transparanter.
Kers op de taart is de door Eurabia al langer uitgevaardigde omkering van de bewijslast.
Een van de pijlers van de rechtsstaat wordt neergehaald. De eerste de beste misnoegde allochtoon kan een bedrijfsleider aanklagen, die dan zelf maar moet aantonen dat hij niet discrimineert. Anders moet hij een schadevergoeding ten bedrage van zes maanden loon betalen, bovendien riskeert hij een gevangenisstraf die kan oplopen tot twee jaar.
Dit is intimidatie en criminalisering in de overtreffende trap, op het moment dat het steeds duidelijker wordt dat de Vlaamse bedrijfsleiders zich bekneld voelen door het federale verband en de hegemonie van de Parti Socialiste.
Jos De Man
|
|
|
 |
|
|
