| |
 Notities van mijn vader
|
Nota's van mijn vader
|
Over islamofobie
17.06.2007 12.46u - Het eerste en minst betwistbare mensenrecht is het recht op leven. De Islam, met zijn jihad, zijn terreur, zijn eremoorden, zijn zelfmoordenaars, zijn executies wegens overspel, zijn bloedbaden in en rond Iraakse moskeeën, zijn genocide in Soedan, lijkt niet erg in dat primordiale mensenrecht geïnteresseerd. De Palestijnen die elkaar vermoorden zijn er kennelijk evenmin van overtuigd dat de Islam de vrede belijdt.
Wat zegt men, dat dit niet de ware Islam is? Nu, als grote aantallen Islamieten zelf hun wandaden plegen met verwijzing naar Allah, wie ben ik dan om hen tegen te spreken?
Een wicht van het genootschap Pax Christi Broederlijk Delen weet waarom de Palestijnen elkaar uitroeien. Het is de schuld van de Israëli’s. Zij typeert de broedermoorden als ‘ logisch’.
Zijn er wel imams die zichzelf opblazen?
‘De Islam is een achterlijke godsdienst’ (prof dr. em. Etienne Vermeersch) Misschien is ‘archaisch’ een geschikter adjectief. Uiteindelijk is elke godsdienst op zijn manier achterlijk, want een leer die vertrekt van een fabel, en niet van de rede. Godsdienst vormde vele duizenden jaren lang de enige verklaring voor de wereld en zijn vele angstaanjagende raadsels en mysteries. Godsdienst was de enige steun, troost en toeverlaat. In de wereld van de Islam is dat nog steeds zo. Volgens de maatstaven van de rede, die, wat men ook moge beweren, niet universeel en niet in elke cultuur toepasselijk zijn, kan godsdienst geen bindend richtsnoer vormen voor beleid. Uit dit besef ontstond de idee van de scheiding tussen kerk en staat, gekoppeld aan de vrijheden van godsdienst en van meningsuiting.
Het is niet nodig de Islam achterlijk te noemen, het volstaat erop te wijzen dat hij hier in het openbare leven geen rol kan of mag spelen.
Binnen de Islam heerst veel meer gelijkheid dan in het Westen. Eeuw na eeuw na eeuw herhaalt men dezelfde leerstellingen, dezelfde rituelen. De gemeenschap primeert het individu. Het allesomvattende en onaantastbare systeem biedt zekerheid en geborgenheid, en fnuikt de creativiteit.
De geschiedenis van het westerse denken is het verhaal van de geleidelijke bevrijding uit vastgeroeste patronen, verstikkende overtuigingen, fabelachtige dogma’s en onwrikbare gezagsverhoudingen. Nu worden we door de bureaucraten die ons regeren aangemaand respect te betonen voor, en de dialoog aan te gaan met, een religie die gekenmerkt wordt door onderworpenheid, fanatisme en fatalisme.
Kan men van een atheïst respect verlangen voor een godsdienst? Dat men de vrijheid van godsdienst respecteert, betekent enkel dat men het recht van elke burger erkent om te geloven wat hij wil, niet dat men dat men voor dat geloof ook enige waardering opbrengt.
Idem houdt respect voor de vrije meningsuiting niet in dat men alle meningen waardevol vindt, maar enkel dat men het recht van elke burger erkent om zijn mening – hoe ongewoon of stuitend ook – kenbaar te maken.
Een cultuur heeft godsdienst nodig zolang zij geen betere - wetenschappelijke - verklaring heeft gevonden voor fenomenen die verbazen en beangstigen, en zolang er geen betere invulling is gevonden voor haar sociale functies, de bevordering van de samenhorigheid, en
de handhaving van de orde. (De Vreze Gods kan afschrikwekkender zijn dan de angst voor de rechter). De evaluatie van een godsdienst kan niet losgekoppeld van zijn betekenis in een bepaalde biotoop. Respect zou dan het besef betekenen dat andere culturen nog veel tijd nodig hebben om zich over hun beginselen en praktijken te bezinnen. Het betekent niet dat wij, in onze biotoop, hun beginselen, praktijken en aanspraken moeten aanvaarden, wanneer zij de democratische rechtsorde bedreigen of schenden.
Godsdienst is een bron van onverdraagzaamheid. Wie zijn gelijk bij God haalt, duldt geen tegenspraak. In mijn boekenkast staat het Betekenis-woordenboek der Nederlandsche taal uit 1945, vervaardigd door dr. L. Brouwers S.J. De katholieke kerk vertoonde toen nog geen symptomen van toegeeflijkheid. Artikel 964 van het woordenboek gaat over godsdienst, artikel 965 over dwaalleer. Er was, anno 1945, nog veel dwaalleer in de wereld, waaronder “de reformatie, het protestantisme, het lutheranisme, het calvinisme, het zwinglianisme, het anglicanisme en het Leger des Heils”. Bekende men zich tot een van deze belijdenissen dan was men, in de ogen van de Societas Jesu, een “dwaalgeest, ketter, scheurmaker, dissident”. Het artikel wordt afgerond met een spreuk: “twee gelooven op één kussen, daar slaapt de duivel tussen.”
In naam van de Islam blazen moslims zichzelf, hun geloofsgenoten en hun tegenstanders op, ze organiseren moordpartijen en een genocide, maar volgens de zedenmeesters die de Europese bureaucratie bevolken, en malloten die zich Parti Socialiste of Kif Kif noemen,
mag men geen islamofoob zijn.
Een fobie is een angst en angst is een gevoel. In hun religieuze ijver willen de volkscommissarissen in spe niet enkel de gedachten van de burgers controleren en beteugelen, ze willen zelfs de gevoelens verbieden.
De term islamofobie is een frappant voorbeeld van het perfide politiek correcte taalgebruik. De term betekent, volgens Van Dale ‘schijnbaar irreële angst’. Hoe irreëel kan de angst zijn voor lieden die, hier in Europa, treinen en metrostations opblazen, critici met de dood bedreigen, en een satiricus de keel oversnijden?
Zou agorafobie ooit strafbaar worden gesteld? Je weet maar nooit. Neem nu mijn geval. Ik woon in Antwerpen samen met personen afkomstig uit 128 naties. Een stad vol belwinkels. En vol bellers. Gambia! Mauretanië! Liberia! Sierra Leone! Wat heb ik daar te zoeken? Wegwezen is de boodschap.
In het islamofiele Europa is de vaststelling dat in naam van Allah de mensenrechten geschonden worden zelf een aanslag op de mensenrechten van de vereerders van Allah.
Dat moslims lange tenen hebben is bekend, maar hun autochtone beschermers hebben langere. Toen de heer Wilders de behartigenswaardige kwestie van de dubbele nationaliteit van leden van de regering en de Tweede Kamer aankaartte riep Femke Halsema; het keffertje van Groen Links (de partij van Fortuyn-hater en Pol Potvereerder Paul Rosenmöller) dat zij hem rauw lustte. Ronduit bizar was de reactie van W. Pauli in De Morgen. Hij beschuldigde Wilders van “pogingen tot persoonlijke liquidatie van allochtone individuen.” Poging tot moord, dus. Dit is geen uitschuiver of geen overslaande stem meer. Deze scribent is van puur menslievendheid volkomen in de war geraakt.
Quos vult perdere Jupiter prius dementat. Jupiter maakt eerst gek wie hij wil verdelgen
Het humanisme is gedegenereerd tot een ideologie van zelfhaat en zelfvernietiging.
De multiculturele ideologie is de doodswens van het Westen. De baarden en de tabbaarden worden uitgenodigd ons op te knopen aan het touw van onze tolerantie.
|
|
 |
Over islamofobie
02.02.2008 17.35u - Het eerste en minst betwistbare mensenrecht is het recht op leven. De Islam, met zijn jihad, zijn terreur, zijn eremoorden, zijn zelfmoordenaars, zijn executies wegens overspel, zijn bloedbaden in en rond Iraakse moskeeën, zijn genocide in Soedan, lijkt niet erg in dat primordiale mensenrecht geïnteresseerd. De Palestijnen die elkaar vermoorden zijn er kennelijk evenmin van overtuigd dat de Islam de vrede belijdt.
Wat zegt men, dat dit niet de ware Islam is? Nu, als grote aantallen Islamieten zelf hun wandaden plegen met verwijzing naar Allah, wie ben ik dan om hen tegen te spreken?
Een wicht van het genootschap Pax Christi Broederlijk Delen weet waarom de Palestijnen elkaar uitroeien. Het is de schuld van de Israëli’s. Zij typeert de broedermoorden als ‘ logisch’.
Zijn er wel imams die zichzelf opblazen?
‘De Islam is een achterlijke godsdienst’ (prof dr. em. Etienne Vermeersch) Misschien is ‘archaisch’ een geschikter adjectief. Uiteindelijk is elke godsdienst op zijn manier achterlijk, want een leer die vertrekt van een fabel, en niet van de rede. Godsdienst vormde vele duizenden jaren lang de enige verklaring voor de wereld en zijn vele angstaanjagende raadsels en mysteries. Godsdienst was de enige steun, troost en toeverlaat. In de wereld van de Islam is dat nog steeds zo. Volgens de maatstaven van de rede, die, wat men ook moge beweren, niet universeel en niet in elke cultuur toepasselijk zijn, kan godsdienst geen bindend richtsnoer vormen voor beleid. Uit dit besef ontstond de idee van de scheiding tussen kerk en staat, gekoppeld aan de vrijheden van godsdienst en van meningsuiting.
Het is niet nodig de Islam achterlijk te noemen, het volstaat erop te wijzen dat hij hier in het openbare leven geen rol kan of mag spelen.
Binnen de Islam heerst veel meer gelijkheid dan in het Westen. Eeuw na eeuw na eeuw herhaalt men dezelfde leerstellingen, dezelfde rituelen. De gemeenschap primeert het individu. Het allesomvattende en onaantastbare systeem biedt zekerheid en geborgenheid, en fnuikt de creativiteit.
De geschiedenis van het westerse denken is het verhaal van de geleidelijke bevrijding uit vastgeroeste patronen, verstikkende overtuigingen, fabelachtige dogma’s en onwrikbare gezagsverhoudingen. Nu worden we door de bureaucraten die ons regeren aangemaand respect te betonen voor, en de dialoog aan te gaan met, een religie die gekenmerkt wordt door onderworpenheid, fanatisme en fatalisme.
Kan men van een atheïst respect verlangen voor een godsdienst? Dat men de vrijheid van godsdienst respecteert, betekent enkel dat men het recht van elke burger erkent om te geloven wat hij wil, niet dat men dat men voor dat geloof ook enige waardering opbrengt.
Idem houdt respect voor de vrije meningsuiting niet in dat men alle meningen waardevol vindt, maar enkel dat men het recht van elke burger erkent om zijn mening – hoe ongewoon of stuitend ook – kenbaar te maken.
Een cultuur heeft godsdienst nodig zolang zij geen betere - wetenschappelijke - verklaring heeft gevonden voor fenomenen die verbazen en beangstigen, en zolang er geen betere invulling is gevonden voor haar sociale functies, de bevordering van de samenhorigheid, en
de handhaving van de orde. (De Vreze Gods kan afschrikwekkender zijn dan de angst voor de rechter). De evaluatie van een godsdienst kan niet losgekoppeld van zijn betekenis in een bepaalde biotoop. Respect zou dan het besef betekenen dat andere culturen nog veel tijd nodig hebben om zich over hun beginselen en praktijken te bezinnen. Het betekent niet dat wij, in onze biotoop, hun beginselen, praktijken en aanspraken moeten aanvaarden, wanneer zij de democratische rechtsorde bedreigen of schenden.
Godsdienst is een bron van onverdraagzaamheid. Wie zijn gelijk bij God haalt, duldt geen tegenspraak. In mijn boekenkast staat het Betekenis-woordenboek der Nederlandsche taal uit 1945, vervaardigd door dr. L. Brouwers S.J. De katholieke kerk vertoonde toen nog geen symptomen van toegeeflijkheid. Artikel 964 van het woordenboek gaat over godsdienst, artikel 965 over dwaalleer. Er was, anno 1945, nog veel dwaalleer in de wereld, waaronder “de reformatie, het protestantisme, het lutheranisme, het calvinisme, het zwinglianisme, het anglicanisme en het Leger des Heils”. Bekende men zich tot een van deze belijdenissen dan was men, in de ogen van de Societas Jesu, een “dwaalgeest, ketter, scheurmaker, dissident”. Het artikel wordt afgerond met een spreuk: “twee gelooven op één kussen, daar slaapt de duivel tussen.”
In naam van de Islam blazen moslims zichzelf, hun geloofsgenoten en hun tegenstanders op, ze organiseren moordpartijen en een genocide, maar volgens de zedenmeesters die de Europese bureaucratie bevolken, en malloten die zich Parti Socialiste of Kif Kif noemen,
mag men geen islamofoob zijn.
Een fobie is een angst en angst is een gevoel. In hun religieuze ijver willen de volkscommissarissen in spe niet enkel de gedachten van de burgers controleren en beteugelen, ze willen zelfs de gevoelens verbieden.
De term islamofobie is een frappant voorbeeld van het perfide politiek correcte taalgebruik. De term betekent, volgens Van Dale ‘schijnbaar irreële angst’. Hoe irreëel kan de angst zijn voor lieden die, hier in Europa, treinen en metrostations opblazen, critici met de dood bedreigen, en een satiricus de keel oversnijden?
Zou agorafobie ooit strafbaar worden gesteld? Je weet maar nooit. Neem nu mijn geval. Ik woon in Antwerpen samen met personen afkomstig uit 128 naties. Een stad vol belwinkels. En vol bellers. Gambia! Mauretanië! Liberia! Sierra Leone! Wat heb ik daar te zoeken? Wegwezen is de boodschap.
In het islamofiele Europa is de vaststelling dat in naam van Allah de mensenrechten geschonden worden zelf een aanslag op de mensenrechten van de vereerders van Allah.
Dat moslims lange tenen hebben is bekend, maar hun autochtone beschermers hebben langere. Toen de heer Wilders de behartigenswaardige kwestie van de dubbele nationaliteit van leden van de regering en de Tweede Kamer aankaartte riep Femke Halsema; het keffertje van Groen Links (de partij van Fortuyn-hater en Pol Potvereerder Paul Rosenmöller) dat zij hem rauw lustte. Ronduit bizar was de reactie van W. Pauli in De Morgen. Hij beschuldigde Wilders van “pogingen tot persoonlijke liquidatie van allochtone individuen.” Poging tot moord, dus. Dit is geen uitschuiver of geen overslaande stem meer. Deze scribent is van puur menslievendheid volkomen in de war geraakt.
Quos vult perdere Jupiter prius dementat. Jupiter maakt eerst gek wie hij wil verdelgen
Het humanisme is gedegenereerd tot een ideologie van zelfhaat en zelfvernietiging.
De multiculturele ideologie is de doodswens van het Westen. De baarden en de tabbaarden worden uitgenodigd ons op te knopen aan het touw van onze tolerantie.
|
|
|
 |
|
|
