| |
 Notities van mijn vader
|
Nota's van mijn vader
|
Een vernuftig plan
08.12.2007 08.28u - Jacques Attali, ooit adviseur van Mitterrand, is recentelijk overgelopen naar het kamp van Sarkozy. Daar is het gras nu eenmaal groener. Zijn waandenkbeelden aangaande de maakbaarheid van mens en maatschappij heeft hij echter niet verloochend. In L’Express van 6 december jl. ontvouwt hij een plan om vervelende situaties in de voorsteden van Parijs te voorkomen.
De socialisten waren aan de macht van 1981 tot 1995. Hebben zij iets ondernomen tegen de ook toen al heersende sfeer van wetteloosheid in de ‘banlieues’? Zeker wel, zij hebben van harte het antiracisme gesteund, dat zich manifesteerde met de leuze ‘Touche pas à mon pote’. Blijf van mijn maat af. De allochtoon is onaantastbaar. Hij is het slachtoffer van de onverdraagzame autochtoon. Dit refrein horen we nu al decennia in heel Europa. Duizendmaal versterkt door de gezagsgetrouwe media, geeft het ook vandaag nog de toon aan.
Hebben de socialisten wérkelijk iets ondernomen om de veiligheid in de voorsteden te waarborgen? Neen, ze hebben de situatie laten verrotten, net zoals Chirac na hen de situatie heeft laten verrotten.
En daar is nu, eindelijk, het plan-Attali.
Het is helaas weer helemaal op dezelfde politiek correcte leest geschoeid. Pamperen, pappen en nathouden, dat is de boodschap.
Punt 1: de jongste kinderen een omkadering geven die aanvult wat de ouders ontberen, die niet over het voor integratie noodzakelijke culturele kader beschikken. In klare taal: die ouders hebben geen idee wat een Westerse beschaving is – velen willen het waarschijnlijk ook niet weten. En dan is het moeilijk voor hun kinderen om hun weg te vinden. Gooi er dus nog maar een peloton jeugdwerkers tegenaan.
De vraag komt niet bij Attali op hoe het toch komt dat er steeds meer ouders zijn – in Frankrijk en heel Europa – die geen flauw benul hebben van de politieke, ethische, en sociale werkelijkheid waarin ze terechtkomen.
Zou het niet zinniger zijn de gezinshereniging eindelijk een halt toe te roepen?
Punt 2: veel meer middelen ter beschikking stellen van de – kansarme - leerlingen. De positieve discriminatie, zoals die hier te lande ook door de heer Vandenbroucke wordt beoefend. Zet deze strategie zoden aan de dijk? Neen, want aanleg en omgevingsfactoren bij vele ‘nieuwkomers’, plus de overtuigingen van koranvaste moslims drukken de slaagkansen zozeer dat alle voorkeursbehandelingen ten spijt, de schoolresultaten van allochtonen er eerder op achteruitgaan.
Een consequentie is wel dat betere studenten het moeilijker krijgen, want geplaatst voor de keuze van een mengschool met lagere criteria, of een duurdere ‘witte’ school. Terwijl we toch vooral nood hebben aan alumni met een hogere opleiding.
Punt 3: meer politie in de buurten, met het oog op de veiligheid en – men zette zich schrap – ’uitwisselend, helpend en spelend met de jongeren.’!!
Dat zal de politie graag horen. De uitverkoren speeltuigen van de jongeren in de omstreken van Parijs zijn de Molotovcocktail en het jachtgeweer. De kalachnikov blijft nog even in de kast, in afwachting van boeiender tijden.
Punt 4: sociale en fiscale voordelen voor ondernemers en handelaars.
Stop ze maar douceurtjes toe, eens zullen ze misschien wel dankbaar en tevreden zijn.
Punt 5: lokalen ter beschikking stellen van de bewonersverenigingen, en van degenen die hen helpen. Alias de allochtonenindustrie.
Hierbij de aantekening dat de vele prachtlokalen die voor hen werden gebouwd, zoals scholen, sportzalen, brandweerkazernes en ziekenhuizen, door de jongeren in een uitbundige bui fluks in de fik worden gestoken.
Punt 6: steun bij opzetten en financiering van ondernemingen
Punt 7: een ‘réelle mixité’ bevorderen. De echte Fransman staat natuurlijk te trappelen van ongeduld om zich in Villiers-le-Bel te vestigen.
‘A cunning plan’, voorwaar.
Geen woord over de wetteloosheid, over de tienduizenden misdrijven die jaarlijks in de voorsteden worden gepleegd, over de feitelijke straffeloosheid van een groot aantal daders.
Respect voor de wet, eigen verantwoordelijkheid, eigen aanpak ook, de handen uit de mouwen steken, is niet het recept dat Attali voor ogen staat.
Geen woord over de verpletterde verantwoordelijkheid van de politici die weigeren een sedert decennia schromelijk falend immigratiebeleid grondig te herzien.
Attali’s plan is het zoveelste hersenspinsel van een weldenkende en welgedane intellectueel die in zijn beveiligde villa droomt van een
collectivistisch Utopia.
|
|
 |
Een vernuftig plan
02.02.2008 17.35u - Jacques Attali, ooit adviseur van Mitterrand, is recentelijk overgelopen naar het kamp van Sarkozy. Daar is het gras nu eenmaal groener. Zijn waandenkbeelden aangaande de maakbaarheid van mens en maatschappij heeft hij echter niet verloochend. In L’Express van 6 december jl. ontvouwt hij een plan om vervelende situaties in de voorsteden van Parijs te voorkomen.
De socialisten waren aan de macht van 1981 tot 1995. Hebben zij iets ondernomen tegen de ook toen al heersende sfeer van wetteloosheid in de ‘banlieues’? Zeker wel, zij hebben van harte het antiracisme gesteund, dat zich manifesteerde met de leuze ‘Touche pas à mon pote’. Blijf van mijn maat af. De allochtoon is onaantastbaar. Hij is het slachtoffer van de onverdraagzame autochtoon. Dit refrein horen we nu al decennia in heel Europa. Duizendmaal versterkt door de gezagsgetrouwe media, geeft het ook vandaag nog de toon aan.
Hebben de socialisten wérkelijk iets ondernomen om de veiligheid in de voorsteden te waarborgen? Neen, ze hebben de situatie laten verrotten, net zoals Chirac na hen de situatie heeft laten verrotten.
En daar is nu, eindelijk, het plan-Attali.
Het is helaas weer helemaal op dezelfde politiek correcte leest geschoeid. Pamperen, pappen en nathouden, dat is de boodschap.
Punt 1: de jongste kinderen een omkadering geven die aanvult wat de ouders ontberen, die niet over het voor integratie noodzakelijke culturele kader beschikken. In klare taal: die ouders hebben geen idee wat een Westerse beschaving is – velen willen het waarschijnlijk ook niet weten. En dan is het moeilijk voor hun kinderen om hun weg te vinden. Gooi er dus nog maar een peloton jeugdwerkers tegenaan.
De vraag komt niet bij Attali op hoe het toch komt dat er steeds meer ouders zijn – in Frankrijk en heel Europa – die geen flauw benul hebben van de politieke, ethische, en sociale werkelijkheid waarin ze terechtkomen.
Zou het niet zinniger zijn de gezinshereniging eindelijk een halt toe te roepen?
Punt 2: veel meer middelen ter beschikking stellen van de – kansarme - leerlingen. De positieve discriminatie, zoals die hier te lande ook door de heer Vandenbroucke wordt beoefend. Zet deze strategie zoden aan de dijk? Neen, want aanleg en omgevingsfactoren bij vele ‘nieuwkomers’, plus de overtuigingen van koranvaste moslims drukken de slaagkansen zozeer dat alle voorkeursbehandelingen ten spijt, de schoolresultaten van allochtonen er eerder op achteruitgaan.
Een consequentie is wel dat betere studenten het moeilijker krijgen, want geplaatst voor de keuze van een mengschool met lagere criteria, of een duurdere ‘witte’ school. Terwijl we toch vooral nood hebben aan alumni met een hogere opleiding.
Punt 3: meer politie in de buurten, met het oog op de veiligheid en – men zette zich schrap – ’uitwisselend, helpend en spelend met de jongeren.’!!
Dat zal de politie graag horen. De uitverkoren speeltuigen van de jongeren in de omstreken van Parijs zijn de Molotovcocktail en het jachtgeweer. De kalachnikov blijft nog even in de kast, in afwachting van boeiender tijden.
Punt 4: sociale en fiscale voordelen voor ondernemers en handelaars.
Stop ze maar douceurtjes toe, eens zullen ze misschien wel dankbaar en tevreden zijn.
Punt 5: lokalen ter beschikking stellen van de bewonersverenigingen, en van degenen die hen helpen. Alias de allochtonenindustrie.
Hierbij de aantekening dat de vele prachtlokalen die voor hen werden gebouwd, zoals scholen, sportzalen, brandweerkazernes en ziekenhuizen, door de jongeren in een uitbundige bui fluks in de fik worden gestoken.
Punt 6: steun bij opzetten en financiering van ondernemingen
Punt 7: een ‘réelle mixité’ bevorderen. De echte Fransman staat natuurlijk te trappelen van ongeduld om zich in Villiers-le-Bel te vestigen.
‘A cunning plan’, voorwaar.
Geen woord over de wetteloosheid, over de tienduizenden misdrijven die jaarlijks in de voorsteden worden gepleegd, over de feitelijke straffeloosheid van een groot aantal daders.
Respect voor de wet, eigen verantwoordelijkheid, eigen aanpak ook, de handen uit de mouwen steken, is niet het recept dat Attali voor ogen staat.
Geen woord over de verpletterde verantwoordelijkheid van de politici die weigeren een sedert decennia schromelijk falend immigratiebeleid grondig te herzien.
Attali’s plan is het zoveelste hersenspinsel van een weldenkende en welgedane intellectueel die in zijn beveiligde villa droomt van een
collectivistisch Utopia.
|
|
|
 |
|
|
