| |
 Notities van mijn vader
|
Nota's van mijn vader
|
De stralende toekomst van Darfoer
29.03.2008 13.39u - Al bij al valt het nog mee, is het eensluidende commentaar van de weldenkende media. (Zijn er andere?) Die beelden en teksten, die kenden we toch al langer?
Dat klopt, en dat is nou net de verontrustende conclusie: WE HEBBEN ERMEE LEREN LEVEN.
We hebben leren leven met mensen die een geloof aanhangen dat geweld tegen ongelovigen decreteert.
We hebben leren leven met mensen die een geloof aanhangen dat terreur inspireert.
We leggen er ons bij neer. We houden de mond. De antiracisten waken, ze zullen ons, als we de mond niet houden, beschimpen, broodroven en veroordelen.
De ‘elite’ kan, hoe gaarne zij het ook zou willen, de terreur niet ontkennen. Ze kiest voor een andere strategie. Ze schrijft de terreur toe aan een radicale minderheid. Radicale minderheden zijn lieden die de vredesboodschap van de Koran niet goed hebben begrepen.
Het valt dus allemaal nog wel mee.
Het valt zo erg mee dat onnozelaars uit het reclamewereldje een vlag hebben ontworpen met Olympische ringen en de tekst ‘Darfoer 2020’.
We mogen op onze beide oren slapen: Darfoer wacht een stralende toekomst.
Een radicale minderheid! Hoelang nog deze verachtelijke leugen?
Is de islamitische bende van massamoordenaars in Darfoer een radicale minderheid?
Is de Taliban een radicale minderheid?
Zijn de Iraakse sjiieten en soennieten die elkaar en elkanders moskeeën opblazen een radicale minderheid?
Dat is allemaal ver van ons bed. Meneerke De Gucht is helemaal naar Darfoer afgereisd om er de gevechtshandelingen gade te slaan. Onze humanitaire plicht is vervuld.
Goed, Europa dan.
Zijn de ‘beurs’ en andere Afrikanen die de op tijd en stond Parijse voorsteden in de fik steken, een radicale minderheid?
Worden de ghetto’s van Berlijn, Bradford, Malmoë of Sint-Jans-Molenbeek, waar een ‘ongelovige’ zich niet waagt, bevolkt door een radicale minderheid?
Is het een radicale minderheid die de moskeeën bezoekt, waar de jihad wordt gepredikt?
Een rapport van de Britse Home Service uit 2004 leert dat 26 procent van de in Groot-Brittannië verblijvende moslims geen enkele loyaliteit voelt ten opzichte van het gastland, dat 13 procent het terrorisme verdedigt, en dat 1 procent actief terreur oefent of steunt. 16 en 1 procent, dat zijn, zo men wil, radicale minderheden, maar ze bestaan wel uit resp. 800.00 en 50.000 eenheden.
Zo zijn er in alle West-Europese landen wel rapporten opgesteld, en onder het stof der vergetelheid verdwenen.
Zouden de ‘jongeren’ een radicale minderheid zijn?
Of is het niet zo dat de moslim, en zeker de ‘jongere’, eerder dan een westerling vrijwillige slagen en verwondingen zal toedienen teneinde een geschil te beslechten of zijn rancune en/of frustratie te uiten?
Geweld in het gezin: Ayaan Hirsi Ali trad voor het eerst in de openbaarheid toen zij het opnam voor de moslima’s die oververtegenwoordigd zijn in de vluchthuizen voor vrouwen.
Geweld in de familie: ‘Een eremoord om de vier maanden in Belgie.’ (Het Laatste Nieuws, 28 februari 2008)
Geweld in het openbaar: een scheidsrechter die een Marokkaan een gele kaart toont wordt neergeslagen met een ijzeren staaf.
Allochtonen gewapend met stokken en stenen bestormen een voetbalveld, om er de spelers af te tuigen.
Autochtone ouders die migrantenkinderen vermanen, worden door allochtone ouders met messen en verkeersborden belaagd.
Bussen, ambulances en brandweerwagens worden bekogeld, conducteurs gemolesteerd, leraren afgerost door kinderen én ouders, de verhalen zijn bekend, maar worden door ‘elite’ en media afgedaan als ‘eenmalige incidenten’.
In Groot-Brittannië, waar een optocht van moslims die per spandoek het plan ontvouwen om de westerlingen uit te roeien, door de politie in goede banen wordt geleid, zijn de openbare hulpverleners loslopend wild voor de jongeren. Citaat uit The Daily Telegraph van 11 februari 2008: ‘In tegenstelling tot de andersluidende beweringen van de regering ondergaan brandweerlui, zo blijkt uit de cijfers, een stijgend aantal geweldplegingen. Manschappen worden geregeld bespuwd en bekogeld met bakstenen, flessen, brandend hout en keien, terwijl zij proberen levens te redden in Engeland en Wales. De Unie van de Brandweerkorpsen heeft onthuld dat de agressies vorig jaar met 15 procent zijn toegenomen (…) Bij een incident werd een ganse bemanning in het ziekenhuis verpleegd na een aanval door een met stokken en palen gewapende bende.’
De procureur-generaal van Berlijn, Roman Reusch, is zo verontrust over de jeugdcriminaliteit in zijn stad dat hij er - zeer tegen de zin van het Berlijnse socialistische bestuur - een rapport over geschreven heeft, waaruit blijkt dat 79% van de daders van Turkse of Arabische afkomst zijn.
Een modeljongere, de rapper Appa, was vorige week nog op de Dam, om er met een duizendtal vredelievende verontruste burgers te protesteren tegen de film van Wilders. Appa heeft een passende tekst voor dergelijke gelegenheid: ‘Schiet een kogel door Wilders’ fokking kop.’
Dat is duidelijke taal. Appa, een held voor de ‘jongeren’, zegt wie zijn vijand is en hoe hij behandeld dient te worden. Zou dat geen ‘hate speech’ zijn? Natuurlijk niet. Zoals een minderheid niet kan discrimineren – orakelde Jozef De Witte van het fameuze Centrum – zo kan een minderheid, als zijnde een verzameling van slachtoffers, haat zaaien noch geweld prediken.
Jozef heeft zich ook nooit uitgelaten over de programma’s van de in moslimkringen favoriete Arabische zenders, die, aldus Het Laatste Nieuws van 1 februari jl., openlijk aanzetten tot jodenhaat en terreurdaden.
Het Vaticaan gaat een dialoog voeren met Islamgeleerden.
Het zal, zo mag men hopen, niet nalaten te wijzen op twee fundamentele verschillen tussen christendom en Islam. Christus bood zijn vijand de andere wang aan, een vrij naïeve geste, maar geheel tegengesteld aan de agressieve uitlatingen van Allah en zijn profeet die de vijanden liefst over de kling jagen of roosteren.
Christus doceerde dat zijn Rijk niet van deze aarde is, en dat men aan Caesar moet geven wat aan Caesar toekomt. Zo vond hij als het ware de scheiding van Kerk en Staat uit. Bij Allah moet je met zulke slappe praatjes niet aan komen draven. Hij heerst over geestelijke en wereldlijke zaken, zijn macht is onbeperkt en zijn invloed is onbegrensd. Het is dus volkomen logisch dat hij en zijn volgelingen de wereldheerschappij nastreven. Die volgelingen, aangevoerd door de imams, laten ons dat in onverbloemde taal weten. Maar de ‘elite’ is doof op dat oor.
Zijn de baardmannen die door Wilders worden opgevoerd en die oproepen tot Jihad en het vestigen van een islamitisch wereldrijk, dan stuk voor stuk groteske figuren uit een exotisch rariteitenkabinet?
Of is het niet veleer zo dat de imams, als vertegenwoordigers op aarde van Allah en zijn profeet, het hoogste aanzien genieten binnen hun gemeenschap? Dat zij de wet, de sharia, stellen en de moraal prediken?
Hun invloed werd duidelijk toen zij, aan de hand van tekeningen waarvan zij de meest aanstootgevende zelf hadden vervaardigd, de hele moslimwereld ertoe aanvuurden om amok te maken, waarbij 47 personen, allemaal moslims overigens, om het leven kwamen.
De stompzinnigste reactie op Fitna kwam van premier Balkenende, die de film afkeurde omdat hij ’kwetsend’ is. Sedert de publicatie in 1859 van On Liberty van John Stuart Mill weten en aanvaarden we dat de vrijheid van meningsuiting juist is ingesteld om controversiële, kwetsende uitspraken mogelijk te maken.
De grappigste reactie vernamen we uit de mond van een islamitische deskundige in islamzaken, die Wilders verweet dat hij de Koranteksten uit hun context had gerukt.
Hij heeft er niet bij verteld in welke context het advies om vijanden de keel over te snijden, of te roosteren, kan worden geïnterpreteerd als een uiting van een vredelievendheid.
Jos De Man
|
|
|
De stralende toekomst van Darfoer
02.02.2008 17.35u - Al bij al valt het nog mee, is het eensluidende commentaar van de weldenkende media. (Zijn er andere?) Die beelden en teksten, die kenden we toch al langer?
Dat klopt, en dat is nou net de verontrustende conclusie: WE HEBBEN ERMEE LEREN LEVEN.
We hebben leren leven met mensen die een geloof aanhangen dat geweld tegen ongelovigen decreteert.
We hebben leren leven met mensen die een geloof aanhangen dat terreur inspireert.
We leggen er ons bij neer. We houden de mond. De antiracisten waken, ze zullen ons, als we de mond niet houden, beschimpen, broodroven en veroordelen.
De ‘elite’ kan, hoe gaarne zij het ook zou willen, de terreur niet ontkennen. Ze kiest voor een andere strategie. Ze schrijft de terreur toe aan een radicale minderheid. Radicale minderheden zijn lieden die de vredesboodschap van de Koran niet goed hebben begrepen.
Het valt dus allemaal nog wel mee.
Het valt zo erg mee dat onnozelaars uit het reclamewereldje een vlag hebben ontworpen met Olympische ringen en de tekst ‘Darfoer 2020’.
We mogen op onze beide oren slapen: Darfoer wacht een stralende toekomst.
Een radicale minderheid! Hoelang nog deze verachtelijke leugen?
Is de islamitische bende van massamoordenaars in Darfoer een radicale minderheid?
Is de Taliban een radicale minderheid?
Zijn de Iraakse sjiieten en soennieten die elkaar en elkanders moskeeën opblazen een radicale minderheid?
Dat is allemaal ver van ons bed. Meneerke De Gucht is helemaal naar Darfoer afgereisd om er de gevechtshandelingen gade te slaan. Onze humanitaire plicht is vervuld.
Goed, Europa dan.
Zijn de ‘beurs’ en andere Afrikanen die de op tijd en stond Parijse voorsteden in de fik steken, een radicale minderheid?
Worden de ghetto’s van Berlijn, Bradford, Malmoë of Sint-Jans-Molenbeek, waar een ‘ongelovige’ zich niet waagt, bevolkt door een radicale minderheid?
Is het een radicale minderheid die de moskeeën bezoekt, waar de jihad wordt gepredikt?
Een rapport van de Britse Home Service uit 2004 leert dat 26 procent van de in Groot-Brittannië verblijvende moslims geen enkele loyaliteit voelt ten opzichte van het gastland, dat 13 procent het terrorisme verdedigt, en dat 1 procent actief terreur oefent of steunt. 16 en 1 procent, dat zijn, zo men wil, radicale minderheden, maar ze bestaan wel uit resp. 800.00 en 50.000 eenheden.
Zo zijn er in alle West-Europese landen wel rapporten opgesteld, en onder het stof der vergetelheid verdwenen.
Zouden de ‘jongeren’ een radicale minderheid zijn?
Of is het niet zo dat de moslim, en zeker de ‘jongere’, eerder dan een westerling vrijwillige slagen en verwondingen zal toedienen teneinde een geschil te beslechten of zijn rancune en/of frustratie te uiten?
Geweld in het gezin: Ayaan Hirsi Ali trad voor het eerst in de openbaarheid toen zij het opnam voor de moslima’s die oververtegenwoordigd zijn in de vluchthuizen voor vrouwen.
Geweld in de familie: ‘Een eremoord om de vier maanden in Belgie.’ (Het Laatste Nieuws, 28 februari 2008)
Geweld in het openbaar: een scheidsrechter die een Marokkaan een gele kaart toont wordt neergeslagen met een ijzeren staaf.
Allochtonen gewapend met stokken en stenen bestormen een voetbalveld, om er de spelers af te tuigen.
Autochtone ouders die migrantenkinderen vermanen, worden door allochtone ouders met messen en verkeersborden belaagd.
Bussen, ambulances en brandweerwagens worden bekogeld, conducteurs gemolesteerd, leraren afgerost door kinderen én ouders, de verhalen zijn bekend, maar worden door ‘elite’ en media afgedaan als ‘eenmalige incidenten’.
In Groot-Brittannië, waar een optocht van moslims die per spandoek het plan ontvouwen om de westerlingen uit te roeien, door de politie in goede banen wordt geleid, zijn de openbare hulpverleners loslopend wild voor de jongeren. Citaat uit The Daily Telegraph van 11 februari 2008: ‘In tegenstelling tot de andersluidende beweringen van de regering ondergaan brandweerlui, zo blijkt uit de cijfers, een stijgend aantal geweldplegingen. Manschappen worden geregeld bespuwd en bekogeld met bakstenen, flessen, brandend hout en keien, terwijl zij proberen levens te redden in Engeland en Wales. De Unie van de Brandweerkorpsen heeft onthuld dat de agressies vorig jaar met 15 procent zijn toegenomen (…) Bij een incident werd een ganse bemanning in het ziekenhuis verpleegd na een aanval door een met stokken en palen gewapende bende.’
De procureur-generaal van Berlijn, Roman Reusch, is zo verontrust over de jeugdcriminaliteit in zijn stad dat hij er - zeer tegen de zin van het Berlijnse socialistische bestuur - een rapport over geschreven heeft, waaruit blijkt dat 79% van de daders van Turkse of Arabische afkomst zijn.
Een modeljongere, de rapper Appa, was vorige week nog op de Dam, om er met een duizendtal vredelievende verontruste burgers te protesteren tegen de film van Wilders. Appa heeft een passende tekst voor dergelijke gelegenheid: ‘Schiet een kogel door Wilders’ fokking kop.’
Dat is duidelijke taal. Appa, een held voor de ‘jongeren’, zegt wie zijn vijand is en hoe hij behandeld dient te worden. Zou dat geen ‘hate speech’ zijn? Natuurlijk niet. Zoals een minderheid niet kan discrimineren – orakelde Jozef De Witte van het fameuze Centrum – zo kan een minderheid, als zijnde een verzameling van slachtoffers, haat zaaien noch geweld prediken.
Jozef heeft zich ook nooit uitgelaten over de programma’s van de in moslimkringen favoriete Arabische zenders, die, aldus Het Laatste Nieuws van 1 februari jl., openlijk aanzetten tot jodenhaat en terreurdaden.
Het Vaticaan gaat een dialoog voeren met Islamgeleerden.
Het zal, zo mag men hopen, niet nalaten te wijzen op twee fundamentele verschillen tussen christendom en Islam. Christus bood zijn vijand de andere wang aan, een vrij naïeve geste, maar geheel tegengesteld aan de agressieve uitlatingen van Allah en zijn profeet die de vijanden liefst over de kling jagen of roosteren.
Christus doceerde dat zijn Rijk niet van deze aarde is, en dat men aan Caesar moet geven wat aan Caesar toekomt. Zo vond hij als het ware de scheiding van Kerk en Staat uit. Bij Allah moet je met zulke slappe praatjes niet aan komen draven. Hij heerst over geestelijke en wereldlijke zaken, zijn macht is onbeperkt en zijn invloed is onbegrensd. Het is dus volkomen logisch dat hij en zijn volgelingen de wereldheerschappij nastreven. Die volgelingen, aangevoerd door de imams, laten ons dat in onverbloemde taal weten. Maar de ‘elite’ is doof op dat oor.
Zijn de baardmannen die door Wilders worden opgevoerd en die oproepen tot Jihad en het vestigen van een islamitisch wereldrijk, dan stuk voor stuk groteske figuren uit een exotisch rariteitenkabinet?
Of is het niet veleer zo dat de imams, als vertegenwoordigers op aarde van Allah en zijn profeet, het hoogste aanzien genieten binnen hun gemeenschap? Dat zij de wet, de sharia, stellen en de moraal prediken?
Hun invloed werd duidelijk toen zij, aan de hand van tekeningen waarvan zij de meest aanstootgevende zelf hadden vervaardigd, de hele moslimwereld ertoe aanvuurden om amok te maken, waarbij 47 personen, allemaal moslims overigens, om het leven kwamen.
De stompzinnigste reactie op Fitna kwam van premier Balkenende, die de film afkeurde omdat hij ’kwetsend’ is. Sedert de publicatie in 1859 van On Liberty van John Stuart Mill weten en aanvaarden we dat de vrijheid van meningsuiting juist is ingesteld om controversiële, kwetsende uitspraken mogelijk te maken.
De grappigste reactie vernamen we uit de mond van een islamitische deskundige in islamzaken, die Wilders verweet dat hij de Koranteksten uit hun context had gerukt.
Hij heeft er niet bij verteld in welke context het advies om vijanden de keel over te snijden, of te roosteren, kan worden geïnterpreteerd als een uiting van een vredelievendheid.
Jos De Man
|
|
|
 |
 |
© 2005-2008 Filip De Man |
 |
|
|
