| |
 Notities van mijn vader
|
Nota's van mijn vader
|
Patrick verzet de bakens
25.08.2008 14.14u -
'Neem nu de volgmigratie. Iedere generatie haalt opnieuw een partner uit het thuisland en telkens begint het migratieproces weer van stap één. En ik weet niet wat we eraan moeten doen. Ik volg daarin Annemarie Turtelboom: ons grootste probleem is dat we nooit een migratiebeleid hebben gehad, terwijl migratie net enorme gevolgen heeft van vervreemding en ontworteling.' (Patrick Janssens in De Morgen van 23 augustus 2008)
Vervreemding. Ontworteling. Nooit een beleid. Dat zijn geen geringe uitspraken. Twintig jaar te laat, helaas. Had Patrick het dan niet eerder in de gaten dat die volgmigratie niet deugt?
Toch wel: 'We moeten op een veel moediger manier durven te zeggen wat we prioritair vinden en wat niet. Wat laten we toe en wat niet?'
't Was niet dat hij het niet wist. Hij durfde het niet te zeggen. Hij was bevreesd. Zegt hij. Bevreesd voor wie? Voor de multiculturele lobby? Maar dan was hij bang van zichzelf. De gewezen Teletubbie is tot eergisteren een markante exponent geweest van het multiculturalisme en de political correctness.
Durf is kennelijk geen eigenschap van de nationale en supranationale overheden: 'De essentie is dat je dat alleen op een Europees niveau kunt aanpakken, maar iedereen loopt ervan weg, omdat men niet durft.' Met andere woorden: in Europa heerst een ideologisch schrikbewind dat zelfs socialisten monddood maakt.
Maar niet iedereen loopt weg: 'Dan krijg je een individueel opbod: Nederland verstrengt de wet op de migrantenhuwelijken en volgmigratie - overigens met instemming van de meeste migranten - en prompt krijgen wij hier een toevloed te verwerken.'
Dit is moeilijk te volgen: als 'de meeste migranten' instemmen met de beperking van volgmigratie, waarom veroorzaken zij dan nog steeds 'een toevloed'?
De voor de hand liggende oplossing is ook de Belgische wet te verstrengen. Dat zou tenminste beleid zijn. Maar Patrick leeft in België, waar onder aanvoering van de socialisten sedert zeventien jaar een heksenjacht is ontketend tegen de enige partij die niet bang was, en die wél een streng migratiebeleid voorstond.
Zou de eensgezindheid onder socialisten thans worden verbroken? Patrick: 'Het ontbreekt ons aan politieke moed en politieke wil ook al omdat op microniveau iedereen altijd veel begrip kan opbrengen voor dat ene individuele geval dat inderdaad schrijnend kan zijn. Reken daarbij de totaal verschillende visies aan beide zijden van de taalgrens en je begrijpt waarom Patrick Dewael bereid was een deel van zijn bevoegdheden aan zijn collega te schenken.(grijnst)'
Opdat niemand nog zou voorwenden het niet te weten: de socialisten hebben poitieke moed noch politieke wil. Het zijn slappelingen. Zo luidt de uitleg van Patrick, en hij herhaalt hem tot in den treure.
't Is ook treurig. Maar er klopt geen jota van. De socialisten hebben integendeel met een rabiate hardnekkigheid, een betere zaak waardig, gestreden voor de multiculturele utopie. Zij hebben niet geaarzeld om, met de gretige medewerking van Verhofstadt en kornuiten, de vrije meningsuiting te breidelen, de scheiding der machten te schenden en een politiek conflict te laten beslechten door een gewillig rechtscollege. Ze waren desnoods bereid de democratie op te offeren aan een utopie waarin ze zelf niet geloofden. Want zo dom zijn ze niet dat ze al vele jaren niet weten dat de integratie mislukt is, omdat integratie onder de omstandigheden van vrijwel onbeperkte immigratie gewoon onmogelijk is. Hun verdoken doelstellingen waren andere: de carrière, uiteraard, binnen het geheel multicultureel getinte Europa, en de verzekerde deelname aan de macht dank zij de stemmen van het onstuitbaar aangroeiende korps der Snelbelgen.
Het zij dezelfde eenvoudige berekeningen die Janssens en ook SP.a-voorzitster Gennez ertoe aansporen thans radicaal de steven te wenden. In het Vlaamse politieke landschap zijn zij vandaag immers zo goed als ondergesneeuwd.
En dan komt er een communautaire aap voorzichtig uit de mouw piepen: het zijn eigenlijk de Waalse kameraden, met 'hun totaal verschillende visie' die elk redelijk beleid onmogelijk maken.
|
|
|
Patrick verzet de bakens
02.02.2008 17.35u -
'Neem nu de volgmigratie. Iedere generatie haalt opnieuw een partner uit het thuisland en telkens begint het migratieproces weer van stap één. En ik weet niet wat we eraan moeten doen. Ik volg daarin Annemarie Turtelboom: ons grootste probleem is dat we nooit een migratiebeleid hebben gehad, terwijl migratie net enorme gevolgen heeft van vervreemding en ontworteling.' (Patrick Janssens in De Morgen van 23 augustus 2008)
Vervreemding. Ontworteling. Nooit een beleid. Dat zijn geen geringe uitspraken. Twintig jaar te laat, helaas. Had Patrick het dan niet eerder in de gaten dat die volgmigratie niet deugt?
Toch wel: 'We moeten op een veel moediger manier durven te zeggen wat we prioritair vinden en wat niet. Wat laten we toe en wat niet?'
't Was niet dat hij het niet wist. Hij durfde het niet te zeggen. Hij was bevreesd. Zegt hij. Bevreesd voor wie? Voor de multiculturele lobby? Maar dan was hij bang van zichzelf. De gewezen Teletubbie is tot eergisteren een markante exponent geweest van het multiculturalisme en de political correctness.
Durf is kennelijk geen eigenschap van de nationale en supranationale overheden: 'De essentie is dat je dat alleen op een Europees niveau kunt aanpakken, maar iedereen loopt ervan weg, omdat men niet durft.' Met andere woorden: in Europa heerst een ideologisch schrikbewind dat zelfs socialisten monddood maakt.
Maar niet iedereen loopt weg: 'Dan krijg je een individueel opbod: Nederland verstrengt de wet op de migrantenhuwelijken en volgmigratie - overigens met instemming van de meeste migranten - en prompt krijgen wij hier een toevloed te verwerken.'
Dit is moeilijk te volgen: als 'de meeste migranten' instemmen met de beperking van volgmigratie, waarom veroorzaken zij dan nog steeds 'een toevloed'?
De voor de hand liggende oplossing is ook de Belgische wet te verstrengen. Dat zou tenminste beleid zijn. Maar Patrick leeft in België, waar onder aanvoering van de socialisten sedert zeventien jaar een heksenjacht is ontketend tegen de enige partij die niet bang was, en die wél een streng migratiebeleid voorstond.
Zou de eensgezindheid onder socialisten thans worden verbroken? Patrick: 'Het ontbreekt ons aan politieke moed en politieke wil ook al omdat op microniveau iedereen altijd veel begrip kan opbrengen voor dat ene individuele geval dat inderdaad schrijnend kan zijn. Reken daarbij de totaal verschillende visies aan beide zijden van de taalgrens en je begrijpt waarom Patrick Dewael bereid was een deel van zijn bevoegdheden aan zijn collega te schenken.(grijnst)'
Opdat niemand nog zou voorwenden het niet te weten: de socialisten hebben poitieke moed noch politieke wil. Het zijn slappelingen. Zo luidt de uitleg van Patrick, en hij herhaalt hem tot in den treure.
't Is ook treurig. Maar er klopt geen jota van. De socialisten hebben integendeel met een rabiate hardnekkigheid, een betere zaak waardig, gestreden voor de multiculturele utopie. Zij hebben niet geaarzeld om, met de gretige medewerking van Verhofstadt en kornuiten, de vrije meningsuiting te breidelen, de scheiding der machten te schenden en een politiek conflict te laten beslechten door een gewillig rechtscollege. Ze waren desnoods bereid de democratie op te offeren aan een utopie waarin ze zelf niet geloofden. Want zo dom zijn ze niet dat ze al vele jaren niet weten dat de integratie mislukt is, omdat integratie onder de omstandigheden van vrijwel onbeperkte immigratie gewoon onmogelijk is. Hun verdoken doelstellingen waren andere: de carrière, uiteraard, binnen het geheel multicultureel getinte Europa, en de verzekerde deelname aan de macht dank zij de stemmen van het onstuitbaar aangroeiende korps der Snelbelgen.
Het zij dezelfde eenvoudige berekeningen die Janssens en ook SP.a-voorzitster Gennez ertoe aansporen thans radicaal de steven te wenden. In het Vlaamse politieke landschap zijn zij vandaag immers zo goed als ondergesneeuwd.
En dan komt er een communautaire aap voorzichtig uit de mouw piepen: het zijn eigenlijk de Waalse kameraden, met 'hun totaal verschillende visie' die elk redelijk beleid onmogelijk maken.
|
|
|
 |
 |
© 2005-2008 Filip De Man |
 |
|
|
